Anne van der Hem

Nog in de stad,
nog niet helemaal weg.

Vandaag voelde als een tussendag.
Nog niet echt in de natuur,
maar ook al niet meer in het oude ritme.

Iets daartussenin.

Pas bij de Waddenzee
werd het stiller.

Even zitten op de dijk,
zon op mijn gezicht.

Alsof ik daar pas echt aankwam.
Mijn lichaam moet nog volgen.

De eerste blaren dienen zich aan,
de rugzak voelt nog zwaar,
het ritme is er nog niet.

Maar ergens weet ik
dit is hoe het begint.

Langzaam
zak ik weer terug
van hoofd naar lichaam.

Waar de Waddenzee eindigt
en de Noordzee begint,
verandert iets.

Eerst de dijk
stenen, harde slagen van het water.
Ingekaderd, begrensd.

Daarna het strand.
Zand dat meegeeft,
schuim dat komt en gaat.
Een wirwar van wier, patronen en een gevonden tand.
Ruimte om te bewegen, kunst zonder plan.

Dan de tulpen, dwingend in hun perfectie.
Rijen die moeten passen, kleur opgelegd aan het land.
Ik kijk ernaar, maar ik verlang terug.
Naar de rauwe kant, de ruimte en de vrijheid.
Naar het water dat niet hoeft, maar gewoon mag.

De wind was er de hele dag.
Voor de eenden,
die hun weg door het water zochten.

De narcissen dansten,
los en ongetemd.
Het gras golfde in lange halen,
Het riet fluisterde en boog,
De molen wiens wieken de lucht verslinden,

Een schelp in het gras,
veren langs de kant.
Door de wind gebracht.

En daar in een tuin,
een roze paashaas.
Die moet ook gewoon zijn werk doen.

En ik,
probeer met ze mee te spelen.

De schapen rusten op de dijk
precies waar mijn pad zich vouwt.
Ik zoek een omweg, gun ze de ruimte,
maar nog voor ik kies
komen ze al in beweging.

Wollige lijven die snel wijken,
ogen die me peilend blijven bekijken.
In het gras laten ze hun plekken na,
warme afdrukken in het groen,
alsof het land nog even onthoudt
hoe ze daar lagen. 

Langs mijn voeten, plat op het pad,
liggen de hommels, moe van de dag.
Zwaar in hun lijf, bijna aan het eind,
bezig met blijven,
met nog even doorgaan.

Ik til mijn stappen voorzichtig op,
om hun laatste rust niet te storen.

Verderop schiet een haas uit de luwte,
staat heel even onbeweeglijk stil
en lost dan geruisloos op in het veld.

Het riet ritselt, het gras buigt, de dijk ademt in één diepe zucht.

En ik? Ik pas mijn ritme aan,
een passant in dit leven.

Ritme

Eerste stappen,
Het lichaam weet maar al te goed.
Stijfheid spreekt, maar zakt weg in het ritme.
Beweging neemt het over, ik laat los.
Het ritme draagt wat niet meer hoeft.
Aan het einde van de dag,
Voldaan en moe.

De tiid hâld gjin skoft,
Mar hâldsto wol ris skoft?

It giet der dochs om hoe’tst de tiid belibbest.
Ast troch de dagen hastich fleanst.
Dyn tiid oant de râne ta folst,
en yn dyn holle alwer dwaande bist mei moarn.
Wat bliuwt der dan noch oer fan hjoed?

Of doarst stil te wêzen,
sûnder doel om te dwoareljen,
de wyn te fielen, it ljocht te sjen,
en gewoan yn it momint te wêzen?

Want it no is alles wat der is.

Hâld dat fêst.
En libje.

Ik reizgje op en del, de ierde oer.
Altyd ûnderweis nei it aventoer.
De eachein wolk foarby, mar wêrt ik ek kom.
De ein fan elke reis is it paad werom.
(Piter Wilkens)

Die woorden blijven hangen.
Altijd onderweg, op zoek naar avontuur, naar wat er achter de horizon ligt.
Maar hoe ver ik ook ga, het einde van elke reis brengt me terug naar Friesland.
De plek waar mijn wortels liggen.

Lit it gean

Jou it oer

Haw it leaf

————-

Laat het gaan

Geef het over

Heb lief

De gebaande wegen knellen.

Ik loop daar waar geen voetstappen staan.

Ik stap bewust buiten de paden.

Daar vind ik mijn eigen weg.

Eindelijk ruimte om te ademen.

Drie ballonnen stijgen op,

een vuurwerkje voor jou een plezier.

Even licht, even mooi,

en daarna vallen ze neer.

Wat voor jou verdwijnt in de lucht,

blijft achter in de natuur.

Langs het zilte pad hoor ik ze nog,
kieviten, grutto’s, tureluurs.
Alsof ze me terugroepen
naar in het land zijn met mijn vader en broer.

Zij leerden mij kijken,
naar hoe vogels zich gedroegen,
hoe ze klonken boven het land,
en wat dat kon betekenen.

Nu is het stiller.
En pas nu hoor ik
wat er ontbreekt.

Langs het zilte pad hoor ik ze nog,
kieviten, grutto’s, tureluurs.

Alsof ze me terugroepen
naar het land met mijn vader en broer.

Zij leerden mij kijken,
naar hoe vogels zich gedroegen,

hoe ze klonken boven het land,
en wat dat kon betekenen.

Nu is het stiller.

En pas nu hoor ik
wat er ontbreekt.

De herten
In de weilanden, 
open en zonder schuilplek, 
staan ze daar. 

Alert, 
alsof elke prikkel telt. 

En toch blijven ze staan, 
zonder zich te verliezen. 

Zoals ik leer 
in alles wat ik voel.

De zon zakt
en de lucht verandert mee. 

Kleuren die komen 
en weer verdwijnen. 

Ik sta stil, 
vol verwondering.

Ik loop hier langs de kust, 
het deinen van de golven geeft me rust. 

Alleen de lijnen die verdwijnen.

Zonder plan. 
En toch vindt alles zijn weg. 

Misschien is dat wat we vergeten: 

dat richting ontstaat 
door te bewegen.