Marinke Degen

Gister, de eerste etappe, stond voor mij in het teken van een plekje vinden. 

Alles was opeens anders, daar stond ik dan in de Nieuw Kerk in Den Helder, omringd door belangstellend en 4 vreemde met wie ik de aankomende 22 dagen optrek. Het leek allemaal nog een beetje surrealistisch. 

Eén plekje vinden in de groep, hoe pak je ruimte voor jezelf maar verbind je je ook met de ander 

Een plek voor mijn rugzak, figuurlijk op mijn rug maar ook alle spulletjes die daar in zitten. Hoe vind ik alles terug, wat ik de meest logische plek zodat ik het snel kan pakken. 

En een plekje in mezelf, daar was ik gister nog niet. Vandaag begint alles te vormen en krijgt het allemaal een plekje zo alleen langs de kust slenteren creëert ruimte.

De bergeend, drieteenstrandloper en grutto zijn mij niet meer vreemd. af en toe spot ik een vogel en ben ik snel genoeg om er een foto van te maken. 's avonds met mijn boekje kan ik het opzoeken. Een mooie manier om wat meer stil te staan tijdens het wandelen, te observeren en mij te verbinden. 

De afgelopen dagen zijn vooral fysiek een uitdaging, zeker niet de langste etappes maar het lichaam dat went aan een ander ritme en nieuwe omgeving. Langzaamaan krijg ik weer vertrouwen; ik kan dit wel. 

Elke keer als we aankomen in een kerkje zijn daar de vrijwillers die er hard voor werken dat het nog bestaat en onderhouden wordt. Zij ontvangen ons met open armen. Wat mooi om te ervaren dat er zoveel mensen zorg dragen om een stukje geschiedenis te beschermen en dit tegelijk ook een deze tijdje bestemming geven. Een samenkomst van vroeger en nu. Een verbindingsplek in het dorp. 

Langzaam verbind ik mij ook met deze regio. Ik was hier nog nooit, maar door hier te wandelen, te zijn verbind ik mij met de mensen en het land. 

En lees jij gezellig mee? Voel jij je dan ook een stukje verbonden? 

Langzaam begin ik mezelf weer te horen. Het heeft wat dagen nodig om in die fase te komen. Ik wen aan de nieuwe routine, het vele buiten zijn en alleen zijn. De ochtend begin ik vaak in stilte met een meditatie en een kop thee. Mijn hoofd is redelijk rustig, dat is de ruimte die komt met een simpele dag taak van de ene locatie naar een andere te lopen. Voor de rest hoef ik niet zoveel en geeft ruimte om na te denken en te voelen. 

Vandaag gaan we over de afsluitdijk, helaas met de bus want het voetpad is afgesloten. Voor mij de eerste keer, heel bijzonder. Deze plek is lang niets zeggende voor mij geweest. Maar sinds ik meer tijd in Flevoland en Enkhuizen doorbreng ben ik me gaan realiseren wat de afsluitdijk betekend voor de mensen hier. Ene kant heeft het nieuw vruchtbaar land gecreëerd en de andere kant ook een stuk visserij cultuur weggehaald. Vissersdorpen verander in bollen teelt. Of Wieringen waar ik de afgelopen dagen wandelde, wat eerst een eiland was en nu helemaal ingepolderd. Zo interessant om dit te ervaren en met lokale mensen te praten. Een anders stuk van Nederland ontdekken. 

Ik genoot enorm van de afgelopen dagen. De routes liepen langs veel groene paden en oude pittoreske dorpjes. Friesland bevalt mij wel. De oude dijken, paadjes en oranje koeken. 

De eerste nacht in de kerk zit erop, het was even wennen. Ga je in het voor- of najaar? Neem dan een matje mee als buffer voor de kou en een kruik. Want in elke kerk in wel een waterketel te vinden. 

De afwisseling tussen vrienden op de fiets, kerken en b&b is erg leuk. Soms wat meer privacy en de andere keren juist hele leuke gesprekken. Ik heb zelf ook behoefte aan de afwisseling, want iets meer privacy betekend ook meer ruimte om stil te zijn en tot jezelf te komen. Soms is een dag wandelen alleen nog niet genoeg. 

Meer privacy in de ochtend/avond geeft ruimte om te reflecteren en bijv dingen op te schrijven. Vragen wat langer te laten hangen. Waar een gesprek met een vreemde juist weer kan zorgen voor dingen in perspectief te plaatsen of juist om te spiegelen. Zo brengen beide mij altijd wel iets. 

Het pad is vandaag met een liniaal getekend, heel veel rechten stukken met hier en daar een krul. Langs de dijk ben ik omringd door heel veel verschillende soorten schaapen en boven mij vliegen er honderden ganzen . Het waait hard en de rugzak voelt vandaag zwaar op mijn schouders.

Het is van dat weer dat ik om de 10 minuten wel iets aan pas aan mijn outfit. Het waait hard dus gaat de jas aan, het blijft koud dus de handschoenen en must doe ik ook maar aan. Daar komt de zon opeens, ik doe toch maar de dikke trui onder mijn jas uit. De muts is toch ook wel erg warm en ik doe mijn pet op tegen de zon.

Thuis eet ik 3x per dag warm, ik hou niet zo van de Nederlandse boterham. Natuurlijk is dit tijdens het wandelen aanpassen, maar vandaag had ik geluk en kwam ik onderweg een heerlijk plekje tegen in Ouwe Syl voor een warme soep en goede koffie.

We passeren Hallum, als ik hier zou wonen zou ik de hele dag zin in wafels hebben, de fabriek zit aan rand van het dorp, maar in elke straat hangt de geur van vers gebakken wafels.

Ik ben langzaam vandaag en arriveer pas om 16:30 bij de kerk in Hijum. Een heel oud en mooi kerkje op een terp omringd door bomen. Er is geen wc, gelukkig zijn buurtbewoners zo lief dat ik bij hun het toilet even mag gebruiken. Ze vinden het meteen een goed idee als ik de nacht ook blijf, want ze hebben een vrijgezelle zoon. Ik loop terug naar de kerk!

Onderweg kom ik veel vogels tegen, het is broedseizoen en ik zie veel nesten. Zo ook vaak van zwanen. Eerder op het pad kwam ik al een prachtig nest tegen op de hoek bij een boerderij, de zwaan was vol trots nog de laatste takjes recht aan het leggen.

Nu passeer ik een grasvlakte met daarnaast een sloot. Opeens hinkt er een grote zwaan uit de sloot voor mij het pad op. Ik blijf even staan maar ik wil door. Dan moet ik vlak langs hem en ik voel dat dat niet de juiste keuze is.

Rustig wacht ik even af, hij begint zich grondig te wassen en houd mij in de gaten. Ik besluit te wachten, want ik begin mij af te vragen of mijn ‘haast’ voorrang heeft op deze zwaan. Waarom is mijn wandeling belangrijker dan de zijne?

Zo sta ik 10 minuten naar deze zwaan te kijken. Ik observeer hoe hij elk kleine veertje helemaal met zijn snavel schoonmaakt. Hoe soepel zijn hals beweegt en hoe ver hij zich kan uitstrekken.
Langzaam hinkt hij verder het gras in en mag ik er langs. Om het hoekje ligt zijn partner te rusten op hun nest.

Het is stil vandaag en ik hoor vanalles. De wandeling loopt van Oostrum naar Peazens. Een gedeelte van de etappe want dat past beter qua accomodaties. Het is een landelijke route, door een aantal kleine dorpjes en veel langs riviertjes. Erg mooi en rustig.

Misschien ligt het aan de omgeving of het weer maar het is stil vandaag. Zo stil dat ik alles hoor.
De kikkers in de sloot, de lammetjes op zoek naar hun moeder, bijen die de eerste bloemetjes langs vliegen voor nectar. Ook de zwermen met muggen die langs zoemen en de grutto in het veld. De kerkklokken vertellen dat het 1 uur is. Het is zo stil maar toch veel te horen.

De eindbestemming is adembenemend. Het einde van deze wereld, het randje van Friesland. Ik gooi mijn tas af en besluit mijn boek te gaan lezen in het gras. De zon schijnt en ik geniet van het prachtige uitzicht op de Waddenzee en in de verte Schiermonnikoog.