Ton Leeuwrik

De eerste dag zit er bijna op. De ontvangst, de aandacht van geliefden en genodigden, de eerste stappen gezeten dan alleen op pad. De veel te zware rugzak, al zou ik niet weten wat ik thuis had kunnen laten, de rumoerige eerste kilometers in woonwijken enz, het toch nog gewoon storen van de telefoon, de GPX route die mij van Huidduinen naar Den Helder voerde terwijl ik start in Den Helder… aanloop gedoe.

Het is toch onthaasten, de zenuwen die ik gewoon had (haal ik het wel en wat komt er in mij los) moesten plaats maken voor wandelen en bij me zelf blijven.

Mijn “lunch” nuttigde ik in het bushokje voor de COA van Den Helder, de voormalige gevangenis. Het is een dubbel gevoel of zo er nu bij mij opkomt: zullen zij zich ook zo voelen? Loslaten van ons bedrijf, buiten functie geplaatst voelen terwijl ik zoveel gedaan heb en kan, vertrouwen op de anderen die met alles aan de slag gaan, niet direct een zielendoel voor handen en wat komt er nog allemaal op mij af? Dit is pas het begin terwijl ik toch al een leven achter me heb. Zojuist bellen met thuis mijn lieve vrouw, die zelf worstelt met haar gezondheid en daarvoor op gesprek ging bij de arts en een druk programma voor de boeg heeft, Pasen alleen.

Gelukkig “weten we” dat er een onderstroom van onvoorwaardelijke liefde naar elkaar toe is, dat we elkaar het eigen pad gunnen. Maar hoe gaan we elkaar weer over 22 dagen ont-moeten?

Vandaag de eerste indrukken al ervaren dus. Loslaten van het bedrijf is geen opdracht, het is goed, alleen de weg waar langs het gegaan is of gaat, raakt mijn gevoel. Er ontstaat boosheid in en op mijzelf.

Ik sta achter loslaten en overdragen en wil dat samen doen kwa vertrouwen en communicatie.

Vooral vooruit kijken hoe het beter kan in de communicatie en vertrouwen, dat ik het gevoel krijg mee genomen te worden. Dat ontbreekt nu en dan wordt ik alert en wantrouw ik wat ik zie en hoor. Dat is niet nodig, want het proces wil ik niet terugnemen en het team kan het goed.

Mijn leidende zin morgen wordt:

Ik hoef niet langer de bron van beweging te zijn om waardevol aanwezig te blijven


Dat wat een heftige dag was geworden in mijn gedachte, is ontzettend goed verlopen. Vanochtend gestart met een geweldig gezamenlijk ontbijt. Bij de receptie in het afscheid direct al geraakt: waarom doet u dit? Ja om ons bedrijf los te laten in de fase waarin het zich nu bevind. Feitelijk rauw, om het loslaten van je kind. Is nu 19 en dit diende zich al twee jaar eerder aan achteraf. De manier waarop dit tot mij kwam voelde zeker niet oke. Ik voelde me weggezet terwijl het wel goed was om los te laten. De manier waarop ik het ervaren heb voelt niet goed, maar dat is in mij weet ik nu. Door me aan te melden voor het Ziltepad en ook nog als bofkont te worden uitgekozen kom ik toe aan echt toe te geven aan loslaten valt alles nu al op zijn plek. Daarnaast voelt het ook gelijk aan rouwen, pijn, verdriet, zoeken van mijn ziels passie. Ja en oprecht ook ff trots gaan voelen wat we samen hebben neergezet. Het staat wel. Wow wat is dat moeilijk toegeven dat het echt gaaf is wat staat en overlaten terwijl ik dat zelf anders zou doen. Alle vertrouwen ook dat het team dat gewoon gaat doen. Ik zal er altijd zijn als klankbord als ze me nodig hebben. Het wordt hun koers in het verlengde en op de basis die wij hebben neergezet. Ik wil nog wel samen kijken hoe wij onze financiele eindverantoowrdelijkheid kunnen invullen.

Kort na mijn vertrek gaf Marianne (ik ben haar man) mij haar eerste dagkaart door. Die is afkomstig uit haar zelf gecreëerd kaartendeck Lichtfrequenties. Het is de kaart: 37 Earth Star. Die staat voor

Wees je bewust met de verbinding met de aarde. Door je hier goed mee te verbinden verbind jij je met de aarde(veilheid) en met het leven hier op aarde. Je voelt je gedragen en het oerprincipe van acceptatie en overgeven aan…Verbind je ermee en voel je gedragen en geliefd door de bron die al het leven draagt. Dat heeft me op het strand en tijdens de rest van de dag geholpen.

Nog 12 km te gaan vandaag.

Vanaf het strand was het nog een hele trip, vooral vanaf het pondje naar de kerk in Anna Paulowna. Toch ging het verrassend goed met mijn lijf, zelfs zo goed dat ik toch ook naar de geweldige B&B ben gelopen 3,5 km verder. Nu lekker terug getrokken op mijn kamer. Genoeg verdiept, heerlijk gegeten in de Pastorie, waar speciaal voor ons het Kerk zilver van de Podcast uit de kluis werd gehaald in de kerk, heerlijk na gesproken met elkaar en vooruitgekeken op morgen.

De dag startte omstreeks 09:00 uur met een heerlijk gezamenlijk ontbijt. We hadden wel geleerd om iets later te starten aan de route. Wat een verzorging en wat een mooie plek. Met de route-intentie van Marianne op pad.

Vandaag is de intentie; intuïtie. Ik weet dat jij een haarscherpe intuïtie hebt, maar luister je ernaar? Probeer vandaag vanuit je intuïtie je dag te beleven. Als je voelt ‘ dit moet ik gaan doen’ doe het dan en vraag aan je intuïtie, je innerlijke bron en wijsheid om je duidelijke leiding te geven. Maar ben je ook bewust dat er buiten jou ook allerlei krachten speken die contact met je maken?

Het is mede daardoor een fijne dag geworden. De benen waren “goed” vandaag en opeens kwam het besef binnen dat het pas de derde dag is. Dus alle inzichten en bezinning hoeft niet vandaag afgerond. 😜

Vrij vroeg in de dag zag ik uit een ooghoek daar waar ik vermoede dat we langs mochten gaan. Dat heb ik vaker in het leven dat iets de aandacht vraagt en dat blijkt dan belangrijk te zijn. Ik liep er toch voorbij en inderdaad de routeplanner gaf aan dat ik de afslag gemist had. Had mijn verstand het signaal toch weggedrukt. Met wandelen is dat direct funest: 1,2 km omlopen.

Het was een lange paden route over prachtige dijken, langs mooie polders, met een overvloed aan vogels waaronder de grutto.

Dat maakte me vrolijk al nodigde de harde wind niet uit om overal lekker te gaan zitten. Al met al was ik (te) vroeg bij het eindpunt, het prachtige witte kerkje in Wieringerwaard.

In het dorp was ik gespot door Peter die de opvang ging verzorgen en voor ik het wist werd ik opnieuw als speciale gast ontvangen, kwam Suzette met gebak aan. Ook andere betrokkenen bij de kerk kwamen nog even langs, waaronder een boeiende man op leeftijd die mij persoonlijk lokale historie en de kerkklok

liet zien in de toren. Het was bijzonder eervol.

In de kerk ligt de geschrift (heel oud) en opengeslagen op Jeremia 52. Toch even opgezocht in mijn online bijbel en wow echt wel toepasbaar voor mij op dit moment:

Zoals ik nu bezig ben met loslaten en het wordt niet meer zoals het was. Kijk eerlijk onder ogen wat voorbij is. En wees niet bang om dat te laten staan.

Ik probeer eenvoudig te erkennen dat deze fase zich sluit en het nieuwe mag klein beginnen.

Nu aangekomen bij een “vrienden op de fiets onderkomen” met zijn vijven. Een ongelofelijk mooie plek. Zodirect aan tafel. Wij zijn gezegend met zo’n geweldige organisatie die deze Ziltepad bezinningservaring ongelofelijk dankbaar maakt.

Een gedachte die bij mij opkwam: Wie niet kan verdragen dat een fase eindigt, zit vaak meer in eigen kracht dan in vertrouwen.

Ik zit niet meer in het begin van De Groene Linde, maar in een fase waarin het einde van mijn dragende rol daar is.

En dat schuurt, want:
het einde voelt rommelig
het gaat anders dan ik voor ogen had
juist in dit ongemakkelijke einde ligt een diepere vorm van wijsheid besloten.
Niet omdat het mooi is, maar omdat ik hier leer staan zonder te sturen.

Loslaten betekent dus: blijven staan terwijl iets eindigt.

Marianne stuurt de kaart Overgave met een hele mooie begeleidende. “Je overgeven aan een proces, aan de dag en aan alles wat er nu op dit moment in je leven aan de gang is. Overgave en loslaten om je zo te bevrijden van de pijn en teleurstelling. En overgave is geen zwakte bod, het is juist kracht! Het zal je ruimte geven zodat er meer plek ontstaat voor de nieuwe jij. Iemand die zacht is voor zichzelf, die gaat genieten van de gouden jaren die voor je liggen. Je hart vrij maken en te openen voor onvoorwaardelijke liefde.

Geniet van je dag mop, het is heerlijk weer!!❤️”

Met die intentie ging ik vandaag laat op pad, na een heerlijk ontbijt. Het werd een heerlijke dag die ik vol overgave aanging. Ik heb zelfs onderweg koffie gezet en gezeten in de zon. Het was een prachtige route van Wieringerwaard naar de Haukes waar we opnieuw warm werden ontvangen in het kerkje. Gezeten in het zonnetje op de begraafplaats van het kerkje was de middag zo voorbij. In opnieuw een Vrienden van de Fiets huis (Jan en Riet doen al 25 jaar mee) waar de mensen de spreuk van Loesje leven: Blijf lekker jezelf, er zijn al zoveel anderen, mogen wij vannacht verblijven. Een houten huis, zorgvuldig ingericht met heel veel spullen van vroeger uit mijn jeugd en heel veel boeken. Een genot.

Het was een prachtige route langs het Amstelmeer en met zicht op de kleine afsluitdijk met heel veel natuurbeleving. Ik kijk stiekem uit naar morgen.

Opnieuw een geweldige Ziltepad etappe. Bijna volledig langs de Waddenzee. Hoe mooi wil je het hebben met windkracht 6 in de rug en zonnetje met prachtig uitzichten en memorabele plekken. Zoals de kleine afsluitdijk, het oorlogsmonument uit de tweede wereldoorlog, het peilhuisje uit 1919 voor registratie van waterhoogten, de Waddenzee, het vogelkijkpunt en het Heidense kapelletje in Stroe dat naar verluid op alhier aanwezige Leylijnenstaat.

In het vogelkijkpunt Ruth met haar partner, bij toeval ontmoet. Blijkt haar man de broer te zijn van Feitze uit Grou met wie enkele jaren terug een wandeltocht in Marokko heb gedaan en op de Toubkal heb gestaan. Het was voor ons allen een heerlijk intermezzo waar we ook onze dankbaarheid nogmaals met Ruth konden delen.

Nu zit ik in Stroe bij de kapel in de stilte even terug te blikken. Vandaag ging ik op pad met de kaart Familie karma. Marianne gaf aan dat hier zeker iets moois in te doen is en dat dit zich zomaar aan mij kan openbaren. Dat is nog niet in volle omvang het geval geweest vermoed ik maar als nakomertje van ouders die intensief de tweede wereld oorlog hebben meegemaakt, was het extra pakkend het mooie monumentje voor de alhier gevallenen tegen te komen. Ik heb er een mooi steentje vandaan meegenomen omdat Marianne zei dat dit kan helpen.

Kort daarna kwam ik bij het peilhuisje terecht uit 1919, tevens het geboortejaar van mijn vader en ik merk dat juist uit die kant veel familiekarma te reinigen is. Hoe is het toch mogelijk. De rest van de route was gewoon heerlijk, mijn eigen tempo gelopen toch even online om mijn gezinnetje die samen eerste paasdag mij onze oudste zoon gaan vieren gedag te zeggen via de app.

Hierbij de kapel ontdekt dat Willibrord hier in 704 voor de Germaanse Friezen een heilige plek gekerstend zou hebben. Dat had ik ook eens beelden langs zien komen in een tv serie Het Verhaal van Nederland gezien. Heel gek maar opeens zat ik er helemaal in. Zojuist aangekomen in het huisje voor de nacht, beentjes om hoog en genieten van de wind om huis. Nog even lekker genieten hier in het zonnetje achter het glas en morgen maar gewoon verder met het familiekarma.

Ja het was weer een bijzondere dag hoor. Vanochtend vertrokken vanuit het vakantiepark na een heerlijk ontbijtje. Een rechtstreekse afstand van 5 km hebben ze toch heel boeiend weten te rekken tot 22,1 km totaal vandaag. Mijn dagkaart die Marianne voor mij had uitgezocht was: Verwerken. Ik kon het steeds niet onthouden en het werd steeds vergeven, maar ik heb verwerken van pijn, verdriet en tal van andere emoties wel langs gehad. Zo. Belangrijke ervaring was dat die emoties veelal een oorsprong hebben in mijn verleden en dat ik dat vaak uit de weg ben gegaan, omgezet heb in reacties, hardheid en tegenaanval of in mijn politiewerk weggestopt en door! Vandaag in heel klein een ervaring met een passerende motorrijder met echt zo’n glimlach en doortrekken met heel veel lawaai. De emotie die opkwam wat woede, mijn hele lijf reageerde, je zou hem iets willen doen, het kon mijzelf zomaar overnemen…maar toen realiseerde ik me waar komt dit in mij vandaag? Het was mijn waarde voor respect. Voor de medemens en voor de natuur dat ik in alles belangrijk blijk te vinden. Dit was voor mij totaal respectloos en als direct was de lichaamsspanning en boosheid weg. Heel bijzonder en dat is vaker natuurlijk zo, als ik de emotie kan plaatsen in de boosheid of reactie al weg.

Er was natuurlijk veel meer wat langs kwam in mijn bezinning gedurende de dag. De route was geweldig en prachtige Viskringloop om paling en stekelbaarsjes terug te brengen in de natuur bijvoorbeeld. Dat gedeelte van de route was eigenlijk tijdelijk afgesloten vanwege reparatie verderop van een sluis, maar ik heb de hindernissen daar geslecht en kreeg er een prachtige route voor terug. Uiteindelijk in Oosterland ongelofelijk ontvangen door Jan, Annemarie en John in de geweldig gerestaureerde kerk. De eettafel stond klaar, het menu was voortreffelijk, de gesprekken fantastisch en Jan trakteerde ons nog op een 18e eeuws privé concert op het werkelijk fenomenale kerkorgel uit die tijd. Ook hebben we de toren beklommen en de crypte bezocht. Heb me direct aangemeld voor Walking Wieringen op 6 juni 2026, een avond/nachttocht van 18 km met als thema sprookjes. Tal van evenementen hierom heen. Ik ga ervoor. We slapen in Villa Nieuwland een voormalig ingenieurswoning ten tijde van het bouwen van de afsluitdijk, nu in gebruik als heerlijke B&B. Het was een enerverende dag, morgen met de bis de afsluitdijk over, ontvangst in Zurich en overnachten in Harlingen (15 km totaal)

Elke dag een stuk verder op het pad en in de overdenking. Vandaag vertrokken vanuit Oosterland, Fietsbus en vandaaruit de afsluitdijk overlopen bij Kornwerderzand en dan op pad naar Zurich. Geweldig klein plaatsje met prachtige kerk en stempelpost, heerlijk zonnetje en door naar Harlingen. Veel dijk, heel veel dijk. In Harlingen gewoon op het strand in de “duinen” gelegen te rusten. Zalig gegeten bij Nooitgedacht en nu slapen bij een lieve mevrouw van Vrienden op de Fiets. Heerlijke plek en toch al met al 21,2 KM achter de kiezen. Het was vooral een doorgaan dag. Had wel een inspiratiekaart gekregen van Marianne: Vergeven en dan niet gericht op een ander maar wat wil ik mezelf vergeven? Slot conclusie: eigenlijk niets. Het heeft me wel lessen geleerd die me nu anders laten handelen en dit aan mezelf en anderen laat doorgeven, maar vergeven?

In mijn kamer met Marianne gebeld en afgesproken dat ik morgen gewoon met mijn eerdere kaarten verdiep. Het is zo heerlijk elkaar te spreken en de opgewektheid van haar te horen. Ze is zo goed bezig, zo krachtig, zo hernieuwd krachtig. Ik kan niet wachten haar weer vast te houden. Voor ons, voor mij en voor haar komt dit avontuur zo precies op tijd om te groeien, te verbinden, te ontdekken… Lufjoe lieve lief 😘

Vandaag wakker geworden bij Hennie een lieve vrouw die mijn moeder had kunnen zijn en stiekem ook zo aanvoelde. Ze was blij met onze komst: even lekker bijkletsen. Als 27 jaar lid van Vrienden op de Fiets. Heerlijk zeker een aanrader en toe vanuit Harlingen op pad. Heerlijk weer mijn jongste zoon gebeld en dat contact was ontroerend. Een wijs mens van 25 die soms zichzelf niet in de hand heeft met zijn autisme en vaak niet begrepen wordt door een ander. Het was weer goed. Verder naar Wijnaldum, alwaar een prachtige nieuwe Rust plek is met koffie en gebak. Vol vertrouwen is alles beschikbaar. Inclusief een archeologisch steunpunt. Alles lokaal bij een prachtige kerk. Bij toeval kwam Nynke, een van de initiatiefnemers langs om even te checken en de fruitbomen te inspecteren in de pluktuin. Prachtige warme ontmoeting.

Zonder het verhaal te herhalen liet het mij zien dat ik in het loslaten van het bedrijf weer iets zoek. Waar ligt nu leidinggeven en bouwen aan ons bedrijf overgedragen wordt, mijn zielspassie. Steeds vaker kom ik terug op kunst. In Bergen ben ik opgegroeid met Lucebert als achter buurman, Ans Wortel en een kunstzinnige handarbeid docent. Nu woon ik op het zelfde dijkje als NicJonk. Recent heb ik me aangemeld voor een cursus Etsen. Het maakte opslag emotionele indruk. Ook gericht op iets neerzetten en je laten leiden door wat komt en ook door een expert en anderen. Precies wat me eerder overkwam met het ontstaan van De Groene Linde. Ik zette neer wat zich aandiende en onderleiding van Marianne de expert en anderen in dat vakgebied. En kijk is wat het geworden is. Dat heb ik nu weer met Etsen. Nou dit gesprek is wel een doorbraak.

Een tussenstop op de dijk. Heerlijk in het zonnetje, semi oneindig zicht. Opnieuw een reflectie moment.

Zo kwam: hoe doe je overdracht en loslaten juist en op de goede manier? Stapsgewijs resoneert niet bij me, wel via Rico, onze zoon die het stokje overneemt. Ik doe er goed aan hem te informeren dat alles via hem/het team loopt voortaan en niet meer via mij. Behalve het juridisch eigenaarschap en eindverantwoordelijkheid financiën. Dat komt bij de aandelen overdracht waar we samen met zijn moeder en broer de aandacht voor vragen bij elkaar. Ik ga dat binnenkort aan hem sturen en is kijken hoe het werkt en overkomt. Ik had al wat appjes verwijderd van bv het alarm en van de camerabewaking.

Na dit alles onder Daarna nog teveel kilometers voor de boeg. Ik merk dat ik door alle inzichten en emoties gewoon aanloop tegen die 15 km nog te gaan. Na 7 km heb ik het mentaal gehad en denk ik: waarom doe ik dit? Dan maar ouderwets stampen en gaan voor het einde. Gelukt en laatste stukje was er geen stroom meer voor de navigatie dus even gewacht op Margo. Kwam haar ook goed uit want ze zat er net doorheen. Samen staan we sterk. De kerk in Peins is geweldig; slapen in de kerk.

Nu maken we ons op om te eten in de Theetuin die speciaal voor ons opengaat. Pff het was me het dagje wel. Morgen weer een dag

Rond 14:00 uur kom ik aan in Sint Jacobiparochie. Vierentwintig kilometer heb ik gelopen, met een zere knie en een pijnlijke achillespees. Ik besloot simpelweg door te lopen, met aandacht, zonder noemenswaardige stops. Dat werkte. Ik bleef gemotiveerd en nam onderweg alles gewoon waar.

In het laatste stuk kwam er een heldere boodschap bij mij binnen: ik moest mijn zoon bellen. Ik draag de dagelijkse aansturing en strategie volledig aan hem en zijn team over, vanuit vertrouwen. Marianne blijft verantwoordelijk voor de productcreatie. Samen blijven wij aandeelhouder, met zorg voor de financiële continuïteit. Voor de grote kerk pak ik mijn telefoon en spreek het uit. Onze zoon: dank pa dat zet mij ook in mijn kracht. Het voelt als opluchting. Ik vraag ook toestemming om dit maandag in een korte video met het team te delen.

Op de trap van de kerk schieten de tranen mij in de ogen. Ik bel mijn vrouw en voel de verbinding. Rechts van mij staat Santiago de Compostela op de muur geschreven. Vanaf hier start die route. Voor velen het eindpunt. Voor mij niet. Ik houd het bij het Ziltepad. Op naar dag 10.

Opnieuw een lang traject. We zijn net terug van eten bij de dames van de groep die elders slapen en de teller staat op: 31,3 km. Wow best heftig. Blokhut in Hijum. Ik was al bij de prachtige kerk in Hijum omstreeks 14:00 uur. Heerlijk geluncht van mij zelf gekochte salade en yoghurt. Gesprekken met thuis over een uit de hand gelopen incident en ervaar direct de nieuwe ervaringen en familie systemen. Ik wil er voor iedereen zijn maar ben hier en niet daar. Vandaag ook met een van de medewandelaars een mooi verdiepend gesprek over hoe de bezinning verschillend inhoud krijgt en des gevraagd, hoe het voor mij werkt. Ik zie dat het raakt, zo kan je er ook voor elkaar zijn. Al met al een toffe dag, zo nog even met mijn lieve lief bellen en dan op voor morgen. Kort parcours, we noemen het een rustdag. Zoals ik het nu zie vertrek in laat om de achillespees te laten herstellen.

Opnieuw een bijzondere dag. Niet qua afstand (slechts 8 km), maar gewoon wat rust kan doen. We verblijven vandaag in in het lage Noorden en prachtige groepsaccomodatie. Een thuisbasis voor kunstenaars, maar ook om met een groep of alleen te schrijven, tot stilte te komen.

Wij hebben het hier goed. Heerlijk een wasje gedaan en gewassen. Chillen in de woonkamer. Alles wat langs geweest is de afgelopen dagen komt weer even langs. In de middag neem ik een video op voor komende maandag waarin ik het personeel meldt dat ik nu ook innerlijk de leiding overdraag aan onze zoon en het team. Ik ben alleen nog aandeelhouder en verantwoordelijk voor de financiële continuïteit. Marianne is natuurlijk De Groene Linde dus blijft op haar specialiteit verbonden. Wow dat is wel bijzonder hoor, maar voelt goed.

De dag kruipt langzaam voorbij. Wat is dit waardevol zo’n dagje tussendoor. Na het voortreffelijke eten lekker vroeg naar bed en morgen weer 24 km op naar Holwerd.

Lekker weer bij de start en we beginnen het parcours aan het wad. Wat is dat toch natuurlijk rustgevend. Mijn hoofd is leeg en ik begin rustig want de enkel speelt wel op. Onderweg wordt ik toch weer geconfronteerd met mijn ouder worden. Waar ik vroeger soepel over een hekje sprong heb ik mijzelf beloofd dat niet meer te doen om een spontaan optreden in Lachen om Home Video’s te voorkomen. Ik moet vanaf de dijk over een schrikdraad heen. Even de stroom checken: ✅ Daarna de hoogte: ja dat is net te hoog om geen schok te krijgen. Dan maar de draad doorbuigen en er been voor been overheen stappen. Mijn stramheid maakt het ongelofelijk stuntelig om te zien vermoed ik en het is niet makkelijk. Maar gelukt.

De rest van het traject gaat soepel is prachtig, met die prachtige terpkerk in Hegebeintum. De laatste 7,5 km van de route is recht en saai. Was ik maar langs het wad gebleven naar Holwerd. We slapen vannacht in de kerk en maken de wisseling van vrijwilligerschap mee. Wat doen die mensen mooi werk. De kerk is 10 graden dus dat wordt afzien. We gaan ervoor, morgen weer een mooi stuk friesland vol mooie kerken. 25 km naar Oostrum. Kijken hoe de benen het houden.

Opnieuw een lange dag: 25 km eindpunt Oostrum. Opnieuw slapen in de kerk. Er was een prachtig tafeltje met vier stoelen zodat we er samen goed konden verblijven. Opnieuw een heerlijke plek met zelfs een matje op de stretcher. Weinig overpeinzingen vandaag. Het was opnieuw een stevige dag. In Dokkum even langs G&W Dokkum gegaan. Een klant van ons. Even buiten het dorp geluncht op een bankje. Gewoon genieten. Vanaf daar een saai stuk dat we ook weer grotendeels

aan de andere kant moesten “teruglopen” die kant was wel de moeite waard. Samen met en van de loopmaatjes die het zwaar heeft met haar knie, de laatste 7 km gelopen in haar tempo. Het avond eten was in een B&B op het dorp. Een grootse plek met iemand die speciaal een kookcursus had gevolgd en ook de dag ervoor de buren als proefkonijn had gebruikt. Het smaakte zo der meer goed. De dag doofde uit met een berichtje naar huis, waar natuurlijk het leven ook gewoon doordraait. Het voelt dankbaar.

Veruit het fijnste stukje om te wandelen al vind mijn achillespees van niet. Van Oosterum naar Moddergat/Paesens. De weg er heen afwisselend, de waddenkust bij Moddergat, adembenemend. Het voelt als een rustdag, al heb ik nu toch 18,5 km in de benen. Het indrukwekkende monument waarin alle overleden schipper worden herdacht, het museumpje met heerlijke koffie, ja ik ben er zelf naar de kapper geweest (wat een idyllische plek) en als klap op de vuurpijl oneindige wandelen op de landtong het wad in. Het leek voor mij het einde van de wereld, wat bijzonder.

We verblijven vanavond in B&B Lauwersstate in Paesens. Een hemelse plek, zeker een aanrader met geweldige verzorging en een van de weinige plekken waar je altijd kunt dineren. Hou hiervan en kom lekker tot rust. Morgen een lange dag 30 km minimaal en dan komt de filmploeg langs voor opnames over hoe het ons vergaat. Heel veel zin aan.

Vandaag perfect weer en een lang parcours: 29 km bij elkaar (feitelijk 32 km). Het was werkelijk waar een geweldige tocht. Wat is de omgeving van Lauwersoog en het nationale Park Lauwersmeer indrukwekkend. Al was de lange boog naar Vierhuizen van ca 7 km voor mij heftig. Niet zozeer de afstand maar fo de emoties en de flashback in mijn familiesysteem. Ja dat zetten me met beide benen op de grond en deed me realiseren waarom voor een ander onbelangrijke zaken, gedragingen en op opmerkingen mij tot op letterlijk de dag van vandaag zo kunnen beïnvloeden. Mijn ouders (uit 1919 en 1923) hebben vaak ervaren dat ze minder waren dan een ander, terwijl dat natuurlijk niet zo was voor mij, maar dat werd wel doorgegeven zonder dat daadwerkelijk te doen. Ook ik realiseer me dat ik me onbewust altijd minder voel, terwijl ik “weet” dat dat niet zo is, maar ja…Op dat vervelende laatste stuk kwam dat gewoon heftig naar boven en “moest” ik dat doorwerken. Dan gaat het snel en diep en was ik eruit: “Tonnie je bent goed genoeg, zoals je bent.” Als ik het zo tik met tranen in de B&B voelt dat gek en zak niemand dit mogelijk begrijpen, maar voor mij echt inzicht gevend. Hopelijk blijf ik me dat herinneren. Voor de zekerheid heb ik een foto gemaakt van het bord die aan het begin van dat deel van de route stond.

Het blijft me verrassen hoeveel mensen meelezen. En ik weet dat er altijd minstens één vaste volger is: mijn vriend Marnix. https://footstepsoffreedom.nl/

Voor mij een voorbeeld. Hij leeft zijn leven lopend, trekkend door Europa, barefoot, met zijn wandelkar. Elke dag kiest hij opnieuw voor zijn eigen weg.

Vandaag was de route kort. Veel dijk, veel schapen en ja, alles wat daarbij hoort. Zij laten het gewoon gaan, ook als je erbij staat. Zo ver ben ik nog niet. Het lopen voelt inmiddels vanzelfsprekender. Er ontstaat ruimte om te kijken, om te verwonderen. Over het landschap langs de Waddenkust, over militair oefenterrein, en zelfs simpel over een slak die zijn huisje altijd rechts lijkt te dragen. Waarom weet ik niet. Maar ik merk dat de vraag stellen al genoeg richting geeft. Niet alles hoeft een antwoord.

Mijn vier wandelmaatjes lopen vandaag met een kaart die Marianne voor hen op verzoek trok. Dat gebaar alleen al geeft richting. In Hornhuizen eindigt de dag in een kerkje, waar een orgel tussen de restauratie door zijn verhaal vertelt. Vandaag zakt alles wat ik liep en beleefde een laag dieper. Tot morgen.