Het Ziltepad: ook voor onervaren wandelaars

Blaren & onervaren

Wendy en Aafke Wallie delen hun ervaring over het Ziltepad

Het Ziltepad lopen zonder wandelervaring? Wendy Oude Veldhuis en Aafke Wallie van Dijk deden het gewoon. Zonder groot plan, zonder verwachtingen en met stevige schoenen aan liepen ze een deel van de route. Op deze pagina lees je hoe dat ging, wat het lopen hen bracht en welke tips ze meegeven aan iedereen die twijfelt. Je hoeft niet alles in één keer te doen. Een deel lopen kan ook.

Het Ziltepad: ook zonder ervaring kom je er

Langeafstandswandelen klinkt alsof je precies weet wat je doet. Goede schoenen, lichte rugzak, rechte rug en gaan. Bij Wendy en Aafke Wallie begint het gewoon met veters strikken en denken: hoe ver is het eigenlijk? In een enthousiaste bui besluiten ze samen hun eerste langeafstandswandeling te maken. Ze kiezen voor Het Ziltepad, langs de Waddenkust. Met een nacht in een kerk onderweg. Slaapzak mee, stretcher klaar, wind op kop. “We wilden de volledige tocht meemaken, mét zo’n overnachting in een kerk,” vertelt Wendy.

Startsein: van Eastrum naar Holwerd

Op de kaart kiezen de twee de route van Eastrum naar Holwerd. Best ambitieus voor twee ongetrainde wandelaars. Halverwege ligt Hiaure. Daar kunnen ze slapen in de kerk. De tocht begint bij de Nicolaaskerk in Eastrum. Ze pakken het routeboekje en zetten hun eerste stempel. Een klein gebaar, maar het voelt als een startsein. “Alsof je jezelf toestemming geeft om even uit de dagelijkse stroom te stappen,” zegt Wendy.

“ “We wilden de volledige tocht meemaken, mét zo’n overnachting in een kerk,” ”

Blaren, omwegen en Dokkum op sokken

De eerste kilometers gaan door kleine dorpen, langs tuinen, akkers en wegen waar auto’s voorbij razen. Van bezinning komt nog weinig. Wendy en Aafke Wallie praten over werk, thuis en plannen. Twee keer slaan ze verkeerd af. De eerste blaar wordt aan de kant van het kanaal afgeplakt. “Dat hoort er blijkbaar ook bij,” zegt Aafke Wallie. “Pleister erop en door.” In Dokkum ploffen ze neer op het terras van KB Food & Drinks. Schoenen uit. Op sokken in de zon. De aperol spritz is misschien niet de slimste keuze, maar de paddenstoelenrisotto doet goed werk. “We waren moe, maar vooral blij dat we even zaten,” zegt Wendy.

Slapen in de kerk van Hiaure

Net voor het donker komen ze aan bij het kerkje van Hiaure. Een vrijwilliger geeft de sleutel en nodigt ze uit om ’s ochtends nog even het orgel te bespelen. Binnen proosten ze met een blikje speciaalbier in de mintgroene kerkbankjes. Daarna poetsen ze hun tanden en rollen hun slaapzakken uit op de stretchers, midden op het altaar. “Dit maak je niet elke dag mee,” zegt Aafke Wallie. Slapen lukt nauwelijks. Een stretcher blijft een stretcher. Boven hun hoofd slaat elk uur de kerkklok. Toch willen ze het niet anders. “Ik had dit voor geen goud willen missen,” zegt Wendy.

“ Een stretcher blijft een stretcher. ”

Door naar Holwerd

De volgende ochtend valt het licht de kerk in. Na thee en een krentenbol klimt Wendy nog even naar het orgel. Een paar akkoorden later vult de ruimte zich met geluid. “Dat was een mooi begin van de dag,” zegt Wendy. Daarna lopen de dames verder naar Holwerd. Stiller dan de dag ervoor. Minder praten, meer kijken. Bij de kerk van Holwerd zetten ze hun tweede stempel. Die voelt dik verdiend. Op camping Zee van Tijd, naast de kerk, drinken ze nog een laatste kop thee in de zon. Moe, maar tevreden.