Waar mijn energie naartoe gaat
Bij Visit Wadden schrijven we niet over retraites vanachter ons bureau. We sturen collega’s zelf op pad, het Waddengebied in. Wendy werkt bij ons als projectleider. Dit is haar verhaal.
In de drukte van het leven sta ik graag af en toe bewust stil. Soms letterlijk, midden op een bospad of in de tuin onder de sterren. Maar soms wil je langer stilstaan dan vier seconden. Mijn uitje met mezelf duurt twee dagen: een energetische sessie in Ried, een nacht in Franeker en tijd om alles te laten landen.
Op weg naar Anneke in Ried
Ried is een klein dorp in Friesland, vlak bij de Waddendijk. Onderweg wordt het rustiger op de weg en weidser om me heen. Anneke de Groot geeft energetische sessies. Met een pendel en kaarten zoekt ze naar wat je energie kost. Dat ligt behoorlijk ver buiten mijn gewone leven, en ik ben benieuwd welke wereld ik binnenstap. Twee kleine honden begroeten me, en Anneke zelf is minstens zo hartelijk. Ze zet verse groene thee en we gaan aan tafel in de ruimte waar ze haar sessies geeft. Haar mappen met kaarten en de pendel liggen al klaar. Ze vertelt vol vuur over haar praktijk, en ik merk hoeveel aandacht ze voor mij heeft.
“ “Ik ben behoorlijk nuchter en kan niet overal direct iets mee.” ”
Energetische sessie met pendel en kaarten
We beginnen met inchecken bij mijn ‘hogere zelf’. Anneke zuivert en sluit poorten en zet een drievoudige bescherming neer. Later vertelt ze dat de methode bij een dominee is ontstaan, vandaar de drie-eenheid. Dan gaat de pendel aan het werk. Mijn energie: 55 procent. “Dat is niet veel”, zegt Anneke. Dat herken ik wel, ik ben hier tenslotte om op te laden. Volgens de kaarten gaat mijn energie vooral privé op. Daarna komen allerlei onderwerpen langs. Sommige kan ik meteen plaatsen en raken me, bij andere zoeken we samen langer. Eén keer belanden we zelfs bij een vorig leven. Als iets gezuiverd wordt, draait de pendel stevig rond. Daarna hangt hij weer stil. Ik ben behoorlijk nuchter en kan niet overal direct iets mee. Voor Anneke is dat geen probleem. Ze vraagt door, luistert en laat mij bepalen wat iets met me doet. Na zo’n anderhalf uur nemen we afscheid.
Uitrazen in het Waddengebied
Een paar minuten later sta ik op de Waddendijk. De wind blaast mijn haar naar achteren. Ik ga zitten, pak mijn telefoon en schrijf mijn hoofd leeg. Pen en papier voelen nu te langzaam, zo raast het van ideeën en gedachten. In plaats van meteen naar huis te gaan, blijf ik een nacht in het gebied. In Franeker eet ik bij Grand Café De Doelen, zak weg in mijn boek en zoek na een kop verse muntthee mijn B&B op. De volgende ochtend bezoek ik het Eise Eisinga Planetarium. Eise Eisinga bouwde in de achttiende eeuw een planetarium tegen het plafond van zijn woonkamer. De gedachte dat we deel zijn van een groter geheel krijgt hier ineens vorm. Daarna rijd ik naar huis. Opgeruimd, uitgewaaid en een beetje lichter. Vooruit, ook gezuiverd.
“ “Het voelt alsof alle laatjes in mijn hoofd zijn opengetrokken.” ”
De nachten erna
De nachten daarna droom ik opvallend veel. Oude klasgenoten, roadtrips, familie, werk en zonnige vakanties komen voorbij. Het voelt alsof alle laatjes in mijn hoofd zijn opengetrokken en de inhoud opnieuw gesorteerd moet worden. Of dat door de sessie komt, weet ik niet. Wel ben ik gaan nadenken over waar mijn energie naartoe gaat, over zorgen voor anderen en over tijd voor mezelf. Het Waddengebied en ik zien elkaar vast snel weer.
Zelf op mini-retraite rond Franeker
Een nacht blijven gaf de sessie de tijd om te bezinken. Kom je van verder, dan vind je hieronder mijn tips voor adressen om te eten, te slapen en rond te kijken. Franeker heeft een treinstation op de lijn Leeuwarden–Harlingen. Vanaf daar ga je op de fiets verder naar Ried en Peins.