Even uit mijn eigen hoofd op Wieringen
-
Op retraite met Lotte Ballijns
Bezinnen in Noord-Holland
Voordat ze op retraite ging zat haar hoofd nog vol met werk, thuis, kinderen, dingen die moesten en zo ongeveer nog 86 to-do's om nou niet perse naar uit te kijken. En ineens was daar de trip naar het Waddengebied. Lotte ging samen met haar partner Joeri op bezoek bij Kelly Sue van Wad van Ritme om te bezinnen. Zij is natuur- en seizoenscoach en helpt je bij vertragen. Maar hoe doe je dat dan? Tot rust komen. Ze heeft het allemaal voor je opgeschreven. Hieronder lees je over Lotte haar ervaring.
"Oh ja, we gaan bezinnen"
Toen ik hoorde dat ik naar het Waddengebied zou gaan voor een retraite, dacht ik eerlijk gezegd: "Leuk, we gaan naar een Waddeneiland." Dat bleek dus niet zo te zijn. Ik had me eigenlijk nooit gerealiseerd dat het Waddengebied ook gewoon aan deze kant van Nederland ligt. Geen boot, gewoon met de auto naar Wieringen. En toch, een ‘geheim’ eiland, dat sinds 1924 via de dijk met het vasteland verbonden is. Want Wieringen voelde direct anders. Ik weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen zonder heel zweverig te klinken, maar het landschap heeft iets. Het water, de dijken, de ruimte, het oude eilandgevoel. Alsof er een soort ander ritme hangt.
Dag 1
Yoga en de sup op
We begonnen met yoga op de pier. Meteen een goede start. Om ons heen water, boven ons hoofd tal van vogels. Yoga vind ik sowieso een fijne manier om weer even in mijn lichaam te komen, in plaats van alleen maar in mijn hoofd te zitten. Zoals Kelly Sue zo mooi zei: "We pakken alle elementen op vandaag." Wind, aarde, vuur en water. Dat vuurtje ging bij mij branden toen we mochten suppen. Iets waar ik kinderlijk blij van word. Lekker op het water, klooien, bewegen en lachen. Net voor de kant belandde ik nog in het water. Ik dacht: "Ja, ik ben hier, met mijn yogabroek in het Amstelmeer." Daardoor kwam ik in een andere modus terecht. Niet meteen als diep bezonnen vrouw die haar levensdoel heeft gevonden, maar door gewoon te denken: "We zijn hier. We hebben het leuk. We zijn even weg."
Ademen in het veld
Daarna volgde een ademreis. Ik vind ademsessies eerlijk gezegd best hard werken. Het is niet dat je daar even lekker gaat liggen en vervolgens volledig ontspannen weer opstaat. Je bent juist heel bewust bezig met je ademhaling en met wat er in je lichaam gebeurt. Maar het gevoel erna vond ik mega bijzonder. Alsof iemand even op de resetknop had gedrukt. Mijn hoofd was stiller. Mijn lijf voelde anders. En wat ik ook mooi vond om te ervaren, was hoe verschillend Joeri en ik zo'n ervaring beleven. We deden in principe hetzelfde programma, maar we maakten allebei onze eigen reis. Waar ik ergens tegenaan liep, had hij weer iets anders. En andersom. Dat vond ik misschien wel één van de leukste dingen van samen gaan: je bent samen op pad, maar je beleeft het toch helemaal op je eigen manier.
Tussen land en water
Na de ademreis en fantastische lunch in de tuin, gingen we alweer door met de kruidenwandeling. We leerden over planten die daar groeien en die je zelfs kunt eten. We hoorden verhalen over het gebied, over vroeger, over energie en over de manier waarop mensen hier al generaties lang met dit landschap verbonden zijn. En ondertussen liep ik daar letterlijk tussen land en water. Dat soort tussenland vind ik sowieso fascinerend. Misschien omdat ik zelf ook wel vaak het gevoel heb dat het leven zich precies daar afspeelt. Niet helemaal hier, niet helemaal daar. Je bent ergens tussen wat was en wat komt. Tussen een oude versie van jezelf en iets nieuws. En misschien was dat ook wel precies waarom deze plek zo goed bij deze retraite paste. Je hoeft niet altijd meteen te weten waar je naartoe gaat. Soms is het genoeg om even stil te staan bij waar je nu bent.
Dag 2
Verstillen is moeilijk
De volgende ochtend begonnen we met Qigong op de dijk, met onze voeten in het gras. Dit was voor mij misschien wel het meest uitdagende onderdeel. Qigong bestaat uit rustige bewegingen waarbij ademhaling, houding en aandacht samenkomen. Klinkt heel simpel. Is het niet. Althans voor mij een uitdaging. Daardoor werd het interessant. Want hoe meer mijn gedachten alle kanten op gingen, hoe meer ik terug kon keren naar mijn ademhaling, mijn lichaam en de omgeving. De natuur helpt. Je staat op een dijk. Je kijkt uit over het landschap. Je hoort de wind. Voor een moment hoef je helemaal niets op te lossen. Gewoon zijn. Terugkeren naar binnen, naar onrust, en jezelf rust gunnen in het hier en nu. Wat een les, om gewoon te voelen. Ik herkende emoties die opborrelden en nam waar wat er nodig was om weer rust te vinden. Later aten we een Ayurvedische lunch in de tuin van Maryurveda. Een plek waar ik mocht rusten, met lekker eten en zorgvuldig bereide verse thee. Gewoon zitten en alles laten landen.
Keihard dansen
En toen stond er nog één ding op het programma waar we vooraf de meeste vraagtekens bij hadden: ecstatic dance. Want wat dóé je daar eigenlijk? Moet je kunnen dansen? Moet je iets speciaals aantrekken? Moet je heel spiritueel zijn? En wat als je gewoon ontzettend ongemakkelijk staat te schuifelen? We gingen er met lichte spanning naartoe. En uiteindelijk vond ik het fantastisch. Maar echt, helemaal relaxed. Er was muziek, de zon ging weer onder, we dronken samen ceremoniële cacao en je mocht gewoon bewegen zoals je wilde. Geen goed of fout. Gewoon bewegen. En dat voelde verrassend vrij. Kombucha op het terras en een Italiaans diner om mee af te sluiten. Misschien omdat je na zo'n weekend al zoveel bezig bent geweest met luisteren naar je lichaam, dat je uiteindelijk ook gewoon even kunt stoppen met nadenken of weten wat je aan het doen bent.
Wat ik meenam
Op de terugweg reden we weer door het landschap. En toen dacht ik wel: "Wow. Wat een bijzonder weekend." Ik ben even uit mijn dagelijkse leven gestapt en daardoor kan ik weer anders naar dat leven kijken. Ik merk dat ik steeds terugdenk aan die twee dagen. Aan het water. Aan het landschap. Aan de momenten waarop mijn hoofd eindelijk even stil was. Misschien is dat uiteindelijk precies wat heroriënteren voor mij betekent. Even afstand nemen. Voelen waar je staat. En daarna weer naar huis rijden met een hoofd dat net iets leger is en een lijf dat wat aanweziger voelt. Ongetwijfeld helpt daarbij dat Wieringen zelf ook een soort tussenplek is. Ooit een eiland, nu verbonden met het vasteland. Land en water door elkaar. Oud en nieuw naast elkaar. Een plek die je eraan herinnert dat je niet precies hoeft te weten waar je naartoe gaat. Soms is het genoeg om stil te staan bij waar je bent.
“ Liefs Lotte ”
-
Een retraite die bij je past
Experts uit het Waddengebied vertellen wat helpt als je gas wilt terugnemen of een nieuwe richting zoekt.
