Walk of Grief op Terschelling

Isabel van der Laan

Categorieën

UNESCO Werelderfgoed

Lopen en voelen

Soms vraagt het leven om stilte. Om ruimte, in plaats van antwoorden. Om te lopen, met vooruit gaan als enige doel. Op Terschelling vind je die ruimte in de Walk of Grief. Een route langs zee, bos en duin. 75 kilometer zonder bordjes die je sturen. Met het landschap als gezelschap. De Walk of Grief is er voor iedereen die iets met zich meedraagt. Verdriet, gemis, een overgang. Hier hoef je niets uit te leggen. Je mag er gewoon zijn.

Lopen met wat er is

De Walk of Grief is een wandeling zonder een begin en een eindpunt dat alles oplost. Het is een uitnodiging. Om te lopen met wat er op dat moment speelt. Je kiest zelf je tempo. Je staat stil wanneer dat nodig is. De route voert je over Terschelling: langs het Wad, door bos en over de Waddenkust. Het landschap verandert langzaam, net als je gedachten. De zee trekt zich terug en komt weer op. De wind wappert langs je jas. Zand onder je voeten. Een klein gebaar. Juist dat maakt het krachtig.

Het landschap doet niet moeilijk

Wat deze route bijzonder maakt, is dat het verhaal op het eerste gezicht ontbreekt. De uitleg, de opdrachten en het verhaal schrijf je zelf. Een ander is even stil over hoe je je moet voelen. Het Waddengebied is er. Ongefilterd. Soms zacht, soms rauw. Net als rouw zelf. Je loopt over paden waar al generaties mensen liepen. Buitenmensen, eilanders, voorbijgangers. Iedereen met zijn eigen last. Het landschap kijkt niet weg. Het is groots zonder op te scheppen.

“ Net zoals de levende duinen, verandert verlies van vorm. Het is constant in beweging. ”
~Babet te Winkel

Bezinning zonder woorden

Bezinning zit hier in het doen. In het ritme van je stappen. In het kijken. Zie hoe het licht verandert. Voel de wind die blijft, ook als jij even stilstaat. Op Terschelling hoeft niets af. De Walk of Grief laat zien dat je vandaag al ver genoeg bent. En dat lopen soms genoeg is.

Alleen, maar niet alleen

Veel mensen lopen de Walk of Grief alleen. Anderen samen. Er is geen juiste manier. Wat je deelt, deel je met het landschap. Met de Waddenzee die al eeuwen meebeweegt. Met de stilte die hier niet leeg is, maar vol. Voor wie wil, zijn er op het eiland plekken om te landen. Een bankje bij het Wad. Een duinpan uit de wind. Of een warme kop thee na afloop.

Praktisch, maar zacht

De Walk of Grief is vrij te lopen en volgt grotendeels bestaande wandelpaden op Terschelling. Je kunt vooraf informatie bekijken, maar laat onderweg vooral los. Goede schoenen aan. Een jas tegen de wind. Meer heb je niet nodig. De route is er het hele jaar door. Elk seizoen legt een andere laag over wat je meeneemt. In de winter is het stiller. In het voorjaar opent alles zich. De zomer brengt licht en ruimte. De herfst zet aan tot vertragen. In het Waddengebied hoef je niets te bewijzen. De Walk of Grief past daar naadloos bij. Het is geen oplossing. Geen eindpunt. Maar wel een plek om te lopen, te voelen en even adem te halen. Op Terschelling mag verdriet naast kracht bestaan. Hier is ruimte. Neem die mee. En geef iets terug, al is het maar aandacht.

Route